അധ്യായം 7: മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രി
കമ്പനിയുടെ ആനിവേഴ്സറി ആഘോഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തിരക്കുകളിലായിരുന്നു ഓഫീസ്. അന്ന് എല്ലാവരും നേരത്തെ പോയിട്ടും രാധികയും സൂരജും മാത്രം ഓഫീസിൽ ബാക്കിയായി. പുറത്ത് കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ. വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു രാധിക. ഓഫീസ് മുഴുവൻ നിശബ്ദമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സൂരജായിരുന്നു അത്. അവന്റെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
“രാധിക… എനിക്ക് തന്നോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം.”
“എന്താ സൂരജ്? ഫയലുകൾ എല്ലാം ഞാൻ ഡെസ്കിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.” അവൾ പതിവ് നാടകം തുടർന്നു.
“ഫയലുകളെക്കുറിച്ചല്ല രാധിക… എന്നെക്കുറിച്ചാണ്. നിന്നെക്കുറിച്ചാണ്.” അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു. “എനിക്കറിയാം നീ എന്നോട് മനപ്പൂർവം അകലം പാലിക്കുകയാണെന്ന്. ഞാൻ പണ്ട് നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നതിന്റെ ദേഷ്യമായിരിക്കാം നിനക്ക്. പക്ഷെ എന്നെ വിശ്വസിക്ക്, നീ ആ പഴയ വേഷത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നത് നിന്റെ കുറവുകൊണ്ടല്ല, എന്റെ അന്ധത കൊണ്ടായിരുന്നു.”
രാധിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവൾ അവളുടെ കള്ള ഗൗരവം വിടാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. “സൂരജ്, നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് തോന്നുന്നത് വെറുമൊരു ഇൻഫാക്ച്വേഷൻ മാത്രമാണ്. എന്റെ ഈ പുതിയ മാറ്റം കണ്ടു തോന്നിയ ഒരു ആകർഷണം.”
“അല്ല രാധിക!” സൂരജ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തീവ്രമായി പറഞ്ഞു. “ആദ്യം ഈ മാറ്റം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷെ പിന്നീട് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത് നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ നിന്റെ കഴിവിനെയും ആത്മവിശ്വാസത്തെയുമാണ്. ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് നീ ഇത്രയും വലിയൊരു സ്ഥാനത്തേക്ക് വളർന്നപ്പോൾ നീ കാണിച്ച ആ ഡെഡിക്കേഷൻ, നിന്റെ ആ വ്യക്തിത്വം… അതാണ് എന്നെ നിന്നിലേക്ക് ആകർഷിച്ചത്. ഐ ലവ് യു രാധിക… റിയലി, ഐ ഡു.”
സൂരജിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആത്മാർത്ഥത രാധികയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും നാൾ അവൾ കാത്തിരുന്ന വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം ഈറനണിഞ്ഞു. അവളിലെ കള്ള നാടകം അവിടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
അധ്യായം 8: ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നു
രാധിക മുഖം താഴ്ത്തി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ ചിരിയിൽ എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും നാൾ അവൾ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ പ്രണയം മുഴുവൻ ആ നിമിഷം പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
“സൂരജ്…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു. “ഈ ഒരു മാറ്റത്തിന് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ വില മനസ്സിലാക്കുന്ന, എന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരാളെയായിരുന്നു എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്. നിങ്ങൾ എന്നെ അവഗണിച്ച ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്ന്, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത ഞാൻ കാണുന്നു.”
സൂരജിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വെളിച്ചങ്ങൾ ആ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോയിലൂടെ അവർക്ക് മേൽ പ്രകാശിച്ചു.
രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്ന അവർ, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി, ഒരുമിച്ച് ആ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം എങ്ങനെ ഒരു വലിയ മാറ്റം കൊണ്ടുവരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉദാഹരണമായി ആ ഓഫീസ് അവരെ നോക്കിക്കണ്ടു.
