പെണ്ണിന്റെ രണ്ട് വസന്തങ്ങൾ: പതിനെട്ടിന്റെ വർണ്ണശലഭവും നാൽപ്പതിന്റെ ആഴക്കടലും

സ്ത്രീജീവിതം എന്നത് ഒരേസമയം ലളിതവും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം സങ്കീർണ്ണവുമായ ഒരു മഹാകാവ്യമാണ്. പ്രകൃതിയും കാലവും ചേർന്ന് അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ രണ്ട് വസന്തങ്ങൾ ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് പ്രകൃതി കനിഞ്ഞുനൽകുന്ന സൗന്ദര്യവും ഊർജ്ജവുമാണെങ്കിൽ, രണ്ടാമത്തേത് കാലം അവൾക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന ആഴമേറിയ പക്വതയും തിരിച്ചറിവുകളുമാണ്. ഈ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയുക എന്നത് ഒരു സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചും അവളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അവൾ കടന്നുപോകുന്ന വൈകാരികമായ മാറ്റങ്ങൾ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുന്നതുപോലെ ആഴത്തിൽ പഠിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.

ആദ്യത്തെ വസന്തം: പതിനെട്ടിന്റെ നിഷ്കളങ്കത

പതിനെട്ടുകളിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരു വർണ്ണശലഭത്തെപ്പോലെയാണ്. ലോകം അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ വിസ്മയമായി തുറന്നുനിൽക്കുന്നു. ചതിക്കുഴികളില്ലാത്ത, കള്ളത്തരങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു സുന്ദരലോകത്താണ് താൻ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. സിനിമയിലെ പ്രണയഗാനങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിതം സുന്ദരമാണെന്ന് കരുതുന്ന ആ പ്രായത്തിൽ, സ്നേഹമെന്നാൽ കേവലം സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ആരെയും കണ്ണുമടച്ച് വിശ്വസിക്കാനും ഏത് സാഹചര്യത്തിലും പൊട്ടിച്ചിരിക്കാനും അവൾക്ക് മടിയുണ്ടാകില്ല. അറിവില്ലായ്മയും മണ്ടത്തരങ്ങളും ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ വസന്തമായി ഈ കാലഘട്ടം നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവിടെ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല, നേടാൻ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമാണുള്ളത്.

രണ്ടാമത്തെ വസന്തം: നാൽപ്പതിന്റെ ആഴങ്ങൾ

എന്നാൽ കാലം അവൾക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ യൗവ്വനം നാൽപ്പതുകളിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇവിടെ അവൾ ഒരു ശലഭമല്ല, മറിച്ച് ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന ഒരു കടലാണ്. പുറമെ ശാന്തമെന്ന് തോന്നുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒത്തിരി അനുഭവങ്ങളുടെയും നൊമ്പരങ്ങളുടെയും ആഴം അവൾക്കുണ്ടാകും. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മുഖംമൂടികൾ തിരിച്ചറിയാനും സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മൗനം പാലിക്കാനും അവൾ ഈ പ്രായത്തിൽ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. എവിടെ വിട്ടുകൊടുക്കണമെന്നും എവിടെ ഉറച്ചുനിൽക്കണമെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവാണ് ഈ വസന്തത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. ലോകത്തെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ പ്രായം അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്വതയുടെ ഈ ഘട്ടം അവളെ കൂടുതൽ കരുത്തയാക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അവൾ കൂടുതൽ മൃദുലയായി മാറുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

മറയ്ക്കപ്പെട്ട ആഗ്രഹങ്ങളും ഏകാന്ത വസന്തവും

നാൽപ്പതുകളിലെ ഈ വസന്തം പലപ്പോഴും കുടുംബത്തിനും സമൂഹത്തിനും ഇടയിൽ കാണാതെ പോകുന്നു. വീടിനും മക്കൾക്കും പങ്കാളിക്കും വേണ്ടി സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ പണയം വെച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമാണിത്. ചുറ്റും ഒരുപാട് പേരുണ്ടാകുമെങ്കിലും, തിരിച്ച് ആ സ്നേഹം ആസ്വദിക്കാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതെ പോകുന്ന ഒരു ‘ഏകാന്ത വസന്തം’ കൂടിയാണിത്. ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ വാശി പിടിക്കാനല്ല അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, മറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും കിട്ടാതെ പോകുന്ന ആ വേദനയുടെ ആഴത്തിൽ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ കൊതിക്കുന്നുണ്ടാകും. ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ തലോടലുകൾക്കും സ്നേഹവാക്കുകൾക്കും വേണ്ടി ആ മനസ്സ് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടാകും.

തിരിച്ചറിവിന്റെ ആഹ്വാനം

പതിനെട്ടിലെ അവളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെയും മണ്ടത്തരങ്ങളെയും സ്നേഹിച്ചതുപോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് നാൽപ്പതിലെ അവളുടെ മൗനത്തെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതും. ജീവിതത്തിന്റെ പാതിവഴിയിൽ അവൾ തളരുമ്പോൾ, അവൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ഉപദേശങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു തലോടലാണ്. അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും മോഹങ്ങളും വെറും സ്വപ്നങ്ങളല്ലെന്നും അവ കൂടി പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണെന്നും സമൂഹം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പക്വതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ സ്നേഹദാഹത്തെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. കാരണം, അവിടെയാണ് അവൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കരുണയും സ്നേഹവും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ആ ഒരു ചേർത്തുപിടിക്കലിൽ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാ വസന്തങ്ങളും തിരിച്ചുനൽകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും.