സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ അതിപ്രസരമുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ നമ്മുടെ സംസാരഭാഷയുടെ ഭാഗമായി മാറാറുണ്ട്. അത്തരത്തിൽ അടുത്തകാലത്തായി യുവതലമുറയ്ക്കിടയിലും സൈബർ ഇടങ്ങളിലും ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ് ‘പിക്ക്-മീ’ (Pick-Me) എന്നത്. ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ലളിതമെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ഒരു വലിയ സാമൂഹിക മനഃശാസ്ത്രവും ലിംഗനീതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയവും ഈ വാക്കിന് പിന്നിലുണ്ട്. എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ പിക്ക്-മീ സംസ്കാരം? എന്തിനാണ് ചില വ്യക്തികൾ ബോധപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ ഇത്തരമൊരു വേഷം കെട്ടിയാടുന്നത്? നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ നിലനിൽക്കുന്ന ലിംഗവിവേചനവും അധികാരശ്രേണിയും ഈ പ്രവണതയെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്ന് ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം ലിംഗത്തിലുള്ള മറ്റ് വ്യക്തികളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് വിപരീത ലിംഗത്തിലുള്ളവരുടെ (പ്രത്യേകിച്ച് പുരുഷന്മാരുടെ) അംഗീകാരവും ശ്രദ്ധയും പിടിച്ചുപറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെയാണ് പൊതുവെ പിക്ക്-മീ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. “ഞാൻ മറ്റ് പെൺകുട്ടികളെപ്പോലെയല്ല” അല്ലെങ്കിൽ “എനിക്ക് ആണുങ്ങളുടെ സ്വഭാവമാണ്, പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൂടെക്കൂടിയാൽ ഭയങ്കര ഡ്രാമയാണ്” എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രസ്താവനകൾ ഇത്തരക്കാരുടെ സ്ഥിരം പല്ലവിയാണ്. ഇവിടെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നതിലുപരി, മറ്റ് സ്ത്രീകളെ പരിഹസിക്കാനോ മോശക്കാരായി ചിത്രീകരിക്കാനോ ആണ് ഇവർ മുൻഗണന നൽകുന്നത്. പുരുഷാധിപത്യം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, പുരുഷന്മാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ ലോകത്തെ കാണുകയും അവരുടെ ‘നല്ല പെണ്ണ്’ എന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റിനായി സഹജീവികളെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.
ഈ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ വേരുകൾ തിരഞ്ഞുപോയാൽ ചെന്നെത്തുന്നത് ‘ഇന്റേണലൈസ്ഡ് മിസോജിനി’ (Internalized Misogyny) അഥവാ ആന്തരികവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീവിദ്വേഷം എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ്. ഒരു സ്ത്രീ പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ വളർന്നുവരുമ്പോൾ, ആ സമൂഹം സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് വെച്ചുപുലർത്തുന്ന മോശം ധാരണകൾ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ സ്വന്തം ചിന്താഗതിയുടെ ഭാഗമാക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾ വൈകാരികമായി തളർന്നവരാണെന്നും അവർക്ക് ബുദ്ധിശക്തി കുറവാണെന്നുമുള്ള പൊതുബോധത്തെ ശരിവെച്ചുകൊണ്ട്, താൻ അതിൽ നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്തയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനാണ് അവൾ ശ്രമിക്കുന്നത്. പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ താനൊരു ‘കൂൾ ഗേൾ’ ആണെന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള ഈ ശ്രമം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം ലിംഗത്തോടുള്ള ഒരുതരം അവജ്ഞയിൽ നിന്നാണ് ഉടലെടുക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ ചവിട്ടിനിന്നുകൊണ്ട് മാത്രം നേടാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ് മാന്യത എന്ന് ഇവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
മലയാളി സാഹചര്യത്തിൽ ഇതിനെ ‘കുലസ്ത്രീ’ വേഴ്സസ് ‘ഫെമിനിച്ചി’ എന്ന പോരാട്ടവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. അവകാശങ്ങൾക്കായി സംസാരിക്കുന്ന, ആർജ്ജവത്തോടെ നിലപാടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ സമൂഹത്തിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം പുരുഷന്മാർ ഭയത്തോടെയോ പുച്ഛത്തോടെയോ ആണ് കാണാറുള്ളത്. ഈ അവസരം മുതലെടുത്തുകൊണ്ട്, അത്തരം സ്ത്രീകളെ പരസ്യമായി അധിക്ഷേപിക്കുകയും താൻ എത്രമാത്രം അനുസരണയുള്ളവളാണെന്നും പുരുഷന്മാരുടെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നവളാണെന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ പിക്ക്-മീ പെൺകുട്ടികൾ ശ്രമിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സ്ത്രീ പീഡനത്തിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ “എല്ലാ പുരുഷന്മാരും അങ്ങനെയല്ല, ഞാനൊരു പുരുഷന്റെ മകളാണ്” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് വിഷയത്തെ വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നതും പുരുഷന്മാരുടെ കയ്യടി നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇവിടെ നീതിയെക്കാൾ ഉപരിയായി പുരുഷന്മാരുടെ പ്രീതി നേടുക എന്നതാണ് ഇവരുടെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം.
സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾ ഈ പിക്ക്-മീ സംസ്കാരത്തെ വളർത്തുന്നതിൽ വലിയൊരു പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീലുകളിലും കമന്റ് ബോക്സുകളിലും പുരുഷന്മാർക്ക് താല്പര്യമുള്ള രീതിയിൽ പെരുമാറുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് വലിയ രീതിയിലുള്ള പിന്തുണ ലഭിക്കാറുണ്ട്. “ഇതൊരു യഥാർത്ഥ പെണ്ണ്”, “ഇങ്ങനെയുള്ള പെൺകുട്ടികളെയാണ് ഇപ്പോൾ കാണാനില്ലാത്തത്” തുടങ്ങിയ കമന്റുകൾ ഇവരെ വീണ്ടും ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ അംഗീകാരങ്ങളും ലൈക്കുകളും ഒരുതരം ലഹരിയായി മാറുന്നതോടെ, സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ചാണെങ്കിലും കൂടുതൽ ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാൻ ഇവർ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിലൂടെ ഇവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ലിംഗസമത്വത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിലെ ഐക്യദാർഢ്യമാണെന്ന് പലപ്പോഴും ഇവർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.
സിനിമകളിലും സാഹിത്യത്തിലും ഇത്തരം പിക്ക്-മീ കഥാപാത്രങ്ങളെ നാം ധാരാളമായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നായകന്റെ ഒപ്പം കൂടി നായികയെ കളിയാക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ തമാശകൾക്ക് ചിരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പെൺ സുഹൃത്തുക്കൾ ഇതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. പുരുഷന്മാരുടെ ലോകത്ത് തനിക്കൊരു സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കാൻ മറ്റ് സ്ത്രീകളെ വഞ്ചിക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ചരിത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, അധികാരമുള്ളവരുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണെന്ന തെറ്റായ ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഇത്തരം സ്വഭാവങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്. പണ്ട് കാലത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ പ്രീതി സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദാസിമാരുടെ ആധുനിക പതിപ്പാണ് ഇന്നത്തെ പിക്ക്-മീകൾ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചാൽ അത് തെറ്റാവില്ല.
എങ്കിലും, പിക്ക്-മീ എന്ന വിളിപ്പേര് ഇന്ന് പലപ്പോഴും തെറ്റായ രീതിയിലും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യവും വിസ്മരിക്കരുത്. ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീക്ക് പരമ്പരാഗതമായ താല്പര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അവരെ പിക്ക്-മീ എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സ്ത്രീക്ക് പാചകം ചെയ്യാനോ വീട് നോക്കാനോ ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അത് അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ താല്പര്യമാണ്. എന്നാൽ ഇതേ സ്ത്രീ, “വീട് നോക്കാൻ അറിയാത്ത പെണ്ണുങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങളല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് ജോലിക്ക് പോകുന്ന സ്ത്രീകളെ അധിക്ഷേപിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ ഒരു പിക്ക്-മീ ആയി മാറുന്നത്. അതായത്, പിക്ക്-മീ എന്നത് ഒരാളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കാട്ടാനുള്ള പ്രവണതയാണ്. ഇത് തിരിച്ചറിയാതെ എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും വിമർശിക്കുന്നത് സ്ത്രീ മുന്നേറ്റത്തെ തന്നെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.
യഥാർത്ഥത്തിൽ പിക്ക്-മീ പെരുമാറ്റം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവർ സഹതാപം അർഹിക്കുന്നവരാണ്. കാരണം, സ്വന്തം മൂല്യം മറ്റൊരാളുടെ (വിശേഷിച്ച് വിപരീത ലിംഗത്തിലുള്ളവരുടെ) അംഗീകാരത്തിൽ മാത്രം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇവർ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ് അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. താൻ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യയാണെന്ന് ഇവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. പകരം, മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ഒരു മുഖംമൂടി അണിയാൻ ഇവർ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. പുരുഷന്മാരുടെ പ്രീതി ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ തന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അപകടത്തിലാകുമെന്ന് ഇവർ ഭയപ്പെടുന്നു. ഈ ഭയമാണ് അവരെ സഹോദരിമാരെ തള്ളിപ്പറയാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഈ വിഷയം ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം, ഇത് കേവലം വ്യക്തിപരമായ ഒരു പ്രശ്നമല്ല എന്നതാണ്. ഇത് ഒരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെ ഉല്പന്നമാണ്. പുരുഷന്റെ ശ്രദ്ധ നേടുന്നത് ഒരു വലിയ നേട്ടമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം പിക്ക്-മീ സംസ്കാരവും നിലനിൽക്കും. പെൺകുട്ടികൾ വളർന്നുവരുമ്പോൾ അവർക്ക് നൽകേണ്ടത് പുരുഷന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനുള്ള പാഠങ്ങളല്ല, മറിച്ച് സ്വയം സ്നേഹിക്കാനും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുമുള്ള കരുത്താണ്. മറ്റ് സ്ത്രീകളെ ശത്രുക്കളായി കാണുന്നതിന് പകരം, പരസ്പരം താങ്ങാവേണ്ട സഹപ്രവർത്തകരായി കാണാൻ നമ്മുടെ പുതിയ തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സത്യസന്ധമായ സ്നേഹവും അംഗീകാരവും ലഭിക്കേണ്ടത് മറ്റൊരാളെ തകർത്തു കൊണ്ടാവരുത്. “എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കൂ” (Pick me) എന്ന് യാചിക്കുന്നതിന് പകരം, “ഞാൻ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം” എന്ന് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള ആർജ്ജവമാണ് സ്ത്രീകൾ വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടത്. പുരുഷന്മാരുടെ കൈയ്യടിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം വർഗ്ഗത്തെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നവർ കാലക്രമേണ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകും എന്നതാണ് സത്യം. കാരണം, ഒരു പിക്ക്-മീ പെൺകുട്ടിക്ക് ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരം കേവലം താൽക്കാലികം മാത്രമാണ്. അവളെ അംഗീകരിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ പോലും അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മാനിക്കാറില്ല. അവർക്ക് അവൾ കേവലം ഒരു കളിപ്പാവയോ അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ഈഗോ വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമോ മാത്രമാണ്.
ചുരുക്കത്തിൽ, പിക്ക്-മീ സംസ്കാരം എന്നത് സ്ത്രീ മുന്നേറ്റത്തെ തടയുന്ന ഒരു വലിയ മതിൽക്കെട്ടാണ്. ഇത് തിരിച്ചറിയുകയും ഇതിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ഓരോ സ്ത്രീയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. സ്ത്രീവിദ്വേഷം ഒളിച്ചുകടത്തുന്ന അത്തരം ചിന്താഗതികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാതെ, ഐക്യത്തോടെ മുന്നേറാൻ സാധിക്കണം. ഒരാളുടെ വിജയം മറ്റൊരാളുടെ പരാജയത്തിലൂടെ ആവരുത് എന്ന ലളിതമായ പാഠം നാം ഉൾക്കൊള്ളണം. സിസ്റ്റത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന് പകരം സിസ്റ്റത്തിന് പാദസേവ ചെയ്യുന്ന ഈ പ്രവണത അവസാനിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ലിംഗസമത്വം സാധ്യമാവുകയുള്ളൂ.
ഈ ലേഖനം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ സ്വയം ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ; മറ്റൊരാളുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ സഹജീവികളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത് തിരുത്താൻ ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. നമുക്ക് വേണ്ടത് നമ്മെ ‘തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന’ (Pick) പുരുഷന്മാരെയല്ല, മറിച്ച് നമ്മെ നമ്മളായി തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തെയാണ്. ആ ലോകം പടുത്തുയർത്താൻ സഹജീവികളെ ചേർത്തുപിടിക്കുക എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പ്. സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ഓരോ മനുഷ്യനും അർഹിക്കുന്ന സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങളാണ്. അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ പിക്ക്-മീ എന്ന മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞുവീഴുകയും മനോഹരമായ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വങ്ങൾ പുറത്തുവരികയും ചെയ്യും.
