മലയാളം ഇ മാഗസിൻ.കോം

പിഴച്ചു പെറ്റ അമ്മയോട്‌ അവന്‌ വെറുപ്പായിരുന്നു, അവന്റെ നെഞ്ചു തകർന്ന ആ ദയനീയ കാഴ്ച കാണും വരെ!

മോനെ വെല്ലതും കഴിച്ചിട്ടു പോടാ… ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നു അമ്മയുടെ ശബ്ദം.. 

എനിക്ക് വേണ്ട.. ആ മുഖത്തുപോലും നോക്കാതെയാണ് ഞാനുത്തരം പറഞ്ഞത്.. ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയുമ്പോൾ അമ്മ ചോറ്റുപാത്രം എന്റെ നേരെ നീട്ടി.. അതിലേക്കൊന്നു നോക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ ഞാൻ വണ്ടി മുമ്പോട്ടെടുത്തു..

\"\"

മുമ്പോട്ടു പോയി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ചോറ്റുപാത്രം കൈയിൽ പിടിച്ചു കണ്ണുതുടക്കുന്ന അമ്മയെയാണ്… ആ കണ്ണുനീർ എന്നിൽ ഒരു വികാരവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.. കാരണം അത്രക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു എനിക്കാ സ്ത്രീയോട്..

തന്തയില്ലാത്തവൻ എന്ന വിളി ഓരോ തവണ കാതിൽ മുഴങ്ങുമ്പോഴും ആ വെറുപ്പ് കൂടി വന്നു… പ്രണയം നടിച്ചു കൂടെ കൂടിയവൻ അമ്മക്ക് കൊടുത്ത സമ്മാനമായിരുന്നു ഞാൻ.. അവിഹിത ഗർഭം പേറിയവളെ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വെച്ചു… 

ഇതുവരെ എനിക്ക് ജന്മം തന്നതാരാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ല.. ഞാനൊട്ടു ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല.. അത്രപോലും ആ സ്ത്രീയോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു… അപ്ലിക്കേഷൻ ഫോമുകളിലെ അച്ഛന്റെ പേരിന്റെ കോളം പൂരിപ്പിക്കാതെ വിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരവസ്ഥ.. അത് കാണുന്നവരുടെ നോട്ടം.. പുച്ഛം.. പരിഹാസം.. ഇതൊക്കെ എന്നിലെ വെറുപ്പും ദേഷ്യവും ആളിക്കത്തിച്ചു..

ഒരുമിച്ചിരുന്നു കഴിച്ചിട്ടില്ല…എന്തിനു വിളമ്പിത്തരാൻ പോലും ഞാൻ അനുവദിച്ചിട്ടില്ല.. ഒരു വീട്ടിൽ രണ്ടു അപരിചിതരെ പോലെ… പലപ്പോഴും ആ കണ്ണ് നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ ആ കണ്ണുനീരിനോട് പുച്ഛം മാത്രമേ തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ..

\"\"

പഴയ കാര്യങ്ങളാലോചിച്ചു ഓഫീസ് എത്തിയതറിഞ്ഞില്ല.. ഉച്ചക്ക് സ്ഥിരം കടയിലെ ഊണും കഴിഞ്ഞു ഒരു സിഗെരെറ്റ് പുകച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് മുമ്പിൽ ഒരു കൈ നീണ്ടുവന്നത്.. എന്തെങ്കിലും തരണേ.. വിശന്നിട്ടാ.. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാ…സഹായിക്കണം… ഒരു സ്ത്രീ ആണ്.. കുടെ നാലഞ്ചു വയസുള്ള ഒരു കുട്ടിയും…

ആദ്യം അവഗണിച്ചെങ്കിലും ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തുള്ള ദൈന്യത എന്നെ പിന്നോട്ടു വലിച്ചു. നിങ്ങൾക്ക് പൈസ ഞാൻ തരില്ല.. ഭക്ഷണം വാങ്ങി തരാം.. മതിയോ.. മതി സർ… ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി..

അവരുമായി കടയിൽ കയറി.. സന്തോഷേ.. ഇവർക്ക് രണ്ടു ഊണ്.. അവരുടെ എതിർവശത്തെ ചെയറിൽ ഞാനിരുന്നു… മകനാണോ.. അതേ സർ.. ഭർത്താവ് ??

ഉത്തരം മൗനമായിരുന്നു… ആ സ്ത്രീ തലകുനിച്ചിരുന്നു.. ഞാനാ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. ഞാൻ അവനിൽ എന്നെത്തന്നെ കാണുകയായിരുന്നു.. ഊണ് വന്നു.. ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയെ തന്നെ നോക്കി ഞാനിരുന്നു..

ആ സ്ത്രീ അവരുടെ മുമ്പിലുള്ള ഭക്ഷണം ശ്രദ്ധിച്ചുപോലുമില്ല.. പകരം ആ കുട്ടിക്ക് വാരി കൊടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു… എന്റെ മനസ്സ് കലങ്ങിമറിയുകയായിരുന്നു… 

നിങ്ങൾ കഴിക്കുന്നില്ലേ… കഴിച്ചോളാം സർ… എങ്കിൽ കഴിക്കു… ആ സ്ത്രീ രണ്ടുമൂന്നു വാ ചോറ് വാരികഴിച്ചു.. പിന്നീടു കൈയിലുള്ള സഞ്ചിയിൽ നിന്നും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ എടുത്തു അതിലേക്കു ആ ചോറും കറികളും ഇടാൻ തുടങ്ങി..

\"\"

ഇതെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്… എനിക്കൊരു കുട്ടി കൂടെയുണ്ട്…എന്റെ സ്വന്തമല്ല… ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചതാ വഴിയിൽ…അതിപ്പോ ഞങ്ങടെ കൂടെയാ…പനി പിടിച്ചതുകൊണ്ട് റോഡ്‌ സൈഡിലെ ഷെഡിൽ കിടത്തിയിരിക്കുകയാ.. അവനു കഴിക്കാനാ…

കണ്ണുനീർ കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്നത് പതിയെ ഞാനറിഞ്ഞു… ആ സ്ത്രീയിൽ ഞാനെന്റെ അമ്മയെ കാണുകയായിരുന്നു… സ്വന്തം വിശപ്പും ദാഹവും മാറ്റിവെച്ചു മക്കൾക്കു വേണ്ടി സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്ന ആ മാതൃഹൃദയത്തിനെ.. ഒരു പാർസലും കൂടി വാങ്ങി അവർക്കു നൽകി കൈയിൽ കുറച്ചു പൈസയും കൊടുത്തിട്ടു അവരോടു പറഞ്ഞു മറ്റേ കുട്ടിക്ക് മരുന്നുവാങ്ങണമെന്നു… ആ സ്ത്രീ കൈ കൂപ്പിയപ്പോൾ ഞാൻ തടഞ്ഞു. ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തെ ചിരിയും ആ സ്ത്രീയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കിയിട്ടു ഞാൻ വണ്ടി തിരിച്ചത് നേരെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു.. 

എനിക്കെന്റെ അമ്മയെ കാണണം ഇപ്പൊ… ഇതുവരെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നതിന്റെ നേരെ വിപരീതകാര്യങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ… വിശ്വസിച്ചു കൂടെ നിന്നവൻ ചതിച്ചു എന്നെ സമ്മാനമായി നൽകി പോയതിനു അമ്മ എന്ത് പിഴച്ചു.. വേണമെങ്കിൽ മാനം രക്ഷിക്കാൻ അമ്മക്കെന്നെ നശിപ്പിച്ചു കളയാമായിരുന്നു… ചെയ്തില്ല…

ഞാൻ അനുഭവിച്ചതിലും എത്രയോ ഇരട്ടി അപമാനം അമ്മ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. പിഴച്ചവളെ എന്നുള്ള വിളി എത്രമാത്രം വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അതെല്ലാം സഹിച്ചു അമ്മ എനിക്ക് ജന്മം നൽകി. വളർത്താൻ ഒരു മാർഗവും മുന്നിൽ കാണാത്തപ്പോൾ ജനിച്ച ഉടനെ കൈക്കുഞ്ഞിനെ കാട്ടിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞില്ല അമ്മ. ഇന്നു ആ സ്ത്രീ നീട്ടിയ പോലെ എത്രപേരുടെ മുമ്പിൽ അമ്മ കൈ നീട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. എനിക്ക് ഒരു പിടി ചോറിനായി.

ഞാൻ അവഗണിച്ചപ്പഴും കുറ്റപെടുത്തിയപ്പഴും തിരിച്ചൊരക്ഷരം മിണ്ടിയിട്ടില്ല. പരാതി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പകരം അടുക്കളയുടെ ഭിത്തിയിൽ ചേർന്ന് കണ്ണ് നിറച്ചിട്ടേ ഉള്ളു. ഹെൽമെറ്റിനുള്ളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീരിന്റെ നനവ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

വീട്ടിലെത്തി അകത്തേക്ക് ഞാൻ ഓടുകയായിരുന്നു. ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഒറ്റക്കിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന അമ്മയെയാണ്. പതിവില്ലാത്ത സമയത്ത് എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ ചാടിയെണീറ്റു. എന്താ മോനെ ഈ സമയത്ത്…

\"\"

ഞാൻ ചെന്നു അമ്മയെ പിടിച്ചിരുത്തി. അമ്മയുടെ അടുത്ത് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മോൻ വെല്ലതും കഴിച്ചോ. കഴിച്ചു…അമ്മ കഴിക്കു. അമ്മയെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ…

അമ്മ ഒരു ഉരുള വായിൽ വെക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ആ കൈയിൽ പിടിച്ചു. അമ്മ എന്നെ നോക്കി. ആ കൈ ഞാൻ എന്നിലേക്കടുപ്പിച്ചു…ആ കൈയിൽ നിന്നും ആ ഉരുള കഴിച്ചു. അറിവായതിനു ശേഷം ആദ്യമായി അമ്മ വാരിത്തന്ന ഭക്ഷണം. അതിനു വല്ലാത്തൊരു രുചിയായിരുന്നു…കവിളിൽ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പും.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നതെനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. എന്തിനാ മോനെ കരയുന്നെ. അമ്മ ഇടതു കൈ കൊണ്ട് എന്റെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു. ഒന്നുമില്ലമ്മാ.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു റൂമിൽ പോയി. ഡ്രസ്സ്‌ മാറി മുഖം കഴുകി ഞാൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ഉമ്മറത്തു കാലു നീട്ടി ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ ആണ്. അടുത്തു ചെന്നു ആ കാൽപ്പാദത്തിൽ പിടിച്ചു… മനസ്സിൽ ഒരായിരം വട്ടം മാപ്പ് പറഞ്ഞു…

\"\"

എന്താടാ… ഒന്നുമില്ലമ്മേ… ആ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടന്നപ്പോൾ ഏതോ ഒരു പുതിയ ലോകത്തു ചെന്ന ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു എനിക്ക്. അമ്മയുടെ വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളെ തലോടുമ്പോൾ ഞാനറിയുകയായിരുന്നു. ആ സ്നേഹം. 

നിനക്കറിയണോ നിന്റച്ഛൻ ആരാണെന്നു… വേണ്ട… എനിക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഈ അമ്മയാണ്..അത് മതി…ഇതുവരെ ഞാൻ വേണ്ടാന്നു വെച്ച സ്നേഹം മുഴുവൻ എനിക്ക് വേണം ഇനി…സ്നേഹിക്കണം എനിക്ക്… ഈ ജന്മം മുഴുവൻ. എന്റെ അമ്മയെ. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അമ്മ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം തന്നപ്പോൾ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീരിനു ഉപ്പായിരുന്നില്ല… മധുരമായിരുന്നു. മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെ മധുരം.

Content Editor

Content Editor